Jongvolwassene gaat door!

De afgelopen 2 maanden heb ik de eer gehad om voor jullie te schrijven. Ik heb jullie door het doolhof dat zich ‘jeugdhulp’ noemt geleid. Ik heb jullie verhalen laten lezen van mensen die in vergelijkbare situaties zitten. En samen hebben we aangetoond dat er altijd hoop is voor jongvolwassenen, maar dat er nog veel gaten zitten in het Nederlandse jeugdhulpsysteem.

De reacties die ik kreeg over de mail en over Facebook/Twitter waren een grote aanmoediging daarvoor. Ik vind het fijn om te horen dat jullie echt geholpen zijn door het feit dat jullie verhalen horen van mensen die in vergelijkbare situaties als jullie verkeren. Maar weet ook dat alle instanties die we in deze blog gesproken hebben altijd voor je klaar zullen staan.

We kunnen wel zegen dat de verhalen van Vanessa, Peter en Jolanda heel extreem waren. Maar juist uit die extremen moeten we parallellen trekken met onze eigen situatie. Koppel deze aan de instanties waarmee ik kennis maakte en ik hoop dat je verder bent geholpen door mijn blog.

Met mijn post van 9 januari hoop ik sommige mensen een andere kant van de aanslagen in Parijs te laten zien. Een vaak onderbelichte kant, waar tientallen jongeren nu ineens zonder vader/moeder verder moeten. Al deze jongeren moeten in een klap volwassen worden.

Iets wat niet naar voren is gekomen in de blogs maar wat elke ervaringsdeskundige mij vertelde, is dat muziek een hele belangrijke rol heeft gespeeld in het verwerkingsproces. Dit verschilde van house, emo-rock, dance tot Imagine Dragons. Dat is niet heel verwonderlijk aangezien Villa Pinedo en Jeugdriagg ons beiden vertelden dat jongeren iets nodig hebben om hun woede en verdriet in te plaatsen. Muziek is daar perfect voor.

Wat we in de afgelopen 2 maanden ook hebben aangetoond is dat het jeugdhulpsysteem in Nederland nog steeds vaak faalt. Meer dan de helft van de ervaringsdeskundigen die ik heb gesproken hadden niet het gevoel dat instanties echt hun best deden om hun te helpen of ondersteunen. Wat jammer is, aangezien ik ook veel medewerkers van deze instanties heb gesproken, die heel graag willen helpen. Allemaal gedreven mensen die juist van hun beroep houden omdat ze echt mensen willen helpen. Dus wil ik jongeren aanmoedigen om als ze in een benarde situatie zitten en je snel volwassen moet worden, aan te kloppen bij instanties die kunnen helpen. Het maakt niet veel uit wie: je decaan, een online forum (Villa Pinedo), het Ambulatorium, regionale jeugdhulp-instanties en zelfs je vrienden. Ze willen en zullen allemaal helpen.

Ik ga zeker door met deze blog en zal jullie nog regelmatig voorzien van verhalen over ervaringsdeskundigen en interviews met instanties die jongvolwassenen kunnen helpen.

Mijn verhaal

Ik voel me schuldig. De afgelopen 2 maanden heb ik jullie mogen helpen en mensen gevraagd om hun hart bij mij te luchten, om zichzelf bloot te geven voor deze Blog of te vertellen hoe ze Jongvolwassene kunnen helpen. Maar ondertussen heb ik geen woord gerept over waarom juist ik dit schrijf. Mijn verhaal is lang niet zo heftig als dat van vele op Jongvolwassene, maar ik ben verplicht het aan jullie te vertellen.

Mijn jeugd was rustig en ik heb eigenlijk altijd lekker kind kunnen zijn. Samen met Lucia en Marcel, mijn ouders, en Koen, mijn broertje, ging alles voor de wind en we leken een mooie toekomst te hebben. In mijn ogen waren wij altijd het ‘perfecte’ 4 persoons gezin. Maar dit hele toekomstbeeld veranderde op 11 juli 2011, een dag die ik nooit zal vergeten.

Natuurlijk had ik al door dat mijn ouders daarvoor een aantal keer flinke ruzie hadden gehad en op onze laatste vakantie met z’n vieren was dit ook al een paar keer uit de hand gelopen. Maar toen Koen en ik op die zonnige maandagochtend te horen kregen dat onze ouders gingen scheiden waren toch 2 dagen van non-stop huilen het gevolg.

Het eerste wat je zal merken als je ouders gaan scheiden is dat beloftes niks meer waard zijn. Mijn ouder zouden mij en mijn broertje niet betrekken bij de scheiding. Ze zouden geen ruzie maken met ons erbij. We zouden nog een keertje met z’n vieren op vakantie gaan. Onze ouders zouden vrienden blijven. Natuurlijk is geen van die dingen ooit werkelijkheid geworden en een gewelddadige echtscheiding was het gevolg.

Daarna was er even een zwart gat. Waarin ik als oudste broer toch een positie werd gedwongen waar ik verantwoordelijkheid moest nemen. Mijn moeder zien huilen en moeten troosten is niet iets wat je graag doet. In dit zwarte gat kwam natuurlijk ook het allom bekende loyaliteitsconflict naar voren. Wat mijn vader had gedaan was vreselijk en mijn moeder had geen goed woord meer voor hem over. Maar ergens diep van binnen blijft het toch mijn vader en kan ik kon hem niet volledig uitsluiten. Dus bleef er wel gematigd contact met allemaal vage regelingen zodat we om het weekend naar onze vader moesten.

Het was ook in deze periode dat ik mij min of meer heb buitengesloten van de rest van de wereld en ik het gevoel had dat het allemaal niks meer uitmaakte. Mijn moeder was niet in staat om er echt met Koen en mij over te praten, aangezien zij er ook nog middenin zat. Mijn vader durfde zijn mond nooit open te trekken. Bureau Jeugdzorg is langs geweest, maar heeft verder ook niks betekend. Zelfs een eenmalig bezoekje aan een psycholoog was geen vervolg waard. Mijn vrienden wilde ik niet lastig vallen met dit soort dingen.

Pas toen ik besloot er wel over te praten met vrienden merkte ik dat ze allemaal niks liever wilden dan mij helpen. Vanaf dat moment gaat alles weer beter. Met hulp van vrienden zag ik het allemaal weer positief in. Daarom adviseer ik iedereen die in een soortgelijke situatie zit om niet te twijfelen en gelijk vrienden te omhelzen als je ze nodig hebt. Je bent immers niet alleen vrienden als het allemaal goed gaat, je bent er ook voor elkaar als het even kut gaat.

Na verloop van tijd ga je er steeds beter me om leren gaan. Tuurlijk, het loyaliteitsconflict bestaat 5 jaar later nog steeds en stiefouders brengen hun eigen problemen met zich mee. Maar vaak kom je hier als kind van gescheiden ouders sterker uit. Uiteindelijk vind je je eigen pad en hoef je je niet meer op het gezeur van je ouders te focussen.

Een laatste advies over een onderwerp dat ik zwaar onderbelicht vind bij scheidingen van ouders. Nadat mijn ouders zijn gescheiden ben ik ook totaal het vertrouwen en geloof in liefde verloren. Bij sommige vrienden zie ik dit resulteren in dat ze 3 vrouwen per maand verslijten en ze allemaal als vuil behandelen. Maar bij mij zorgde dit ervoor dat ik in de 4 jaar na die scheiding geen vriendin heb gehad of überhaupt verliefd ben geweest. Maar ook dit moet je tijd en ruimte geven. Hierdoor ga je uiteindelijk vriendschap meer respecteren en diezelfde vrienden zullen je ook weer leren ‘houden van’. Dus wees niet gevreesd, inmiddels heb ik een hele lieve vriendin, dus dat gaat ook helemaal goed komen.

Dat was dus het verhaal over hoe ik jong volwassen ben geworden. Misschien niet zo heftig als veel andere verhalen op Jongvolwassene, maar ik heb zeker het gevoel dat ik op heel veel vlakken (vooral op sociaal en financieel inzicht) verder ben dan leeftijdsgenoten. Daarom ben ik deze blog gaan schrijven. Ik wilde de instanties vinden die ik destijds helaas niet heb gevonden en jullie laten zien dat je niet alleen bent op het pad naar vervroegde volwassenheid.

Het drama van het begaafde kind

Terwijl ik deze blog aan het schrijven was werd ik door een eerdere bron Jolanda Jouvenaar (van het 16-jarige huwelijk) op een zeer interessant boek gewezen. Graag zou ik daar een paar dingen uit halen om jullie misschien te helpen en de situatie van veel jongvolwassen beter te leren begrijpen.

Het boek is geschreven door Alice Miller, een Poolse psychologe, en heet “Het drama van het begaafde kind’. Het gaat dieper in op jongeren die zichzelf opwerpen voor hun familie als het in die familie slecht gaat. Waardoor ze, zoals bij veel jongvolwassene, zichzelf vergeten en een deel van hun jeugd missen.
Miller stelt in haar boek dat het vaak mensen met een sterke persoonlijkheid zijn die met problemen aankloppen bij de hulpverlening . Dit zijn mensen die vaak ook fungeren als praatpaal voor vrienden. Zij schrijft dat deze mensen als kind al heel goed waren in het aanvoelen van wat er in hun gezin speelde. Deze kinderen hadden feilloos in de gaten of een van de ouders verdrietig was, of er ruzie werd gemaakt of dat er een ‘probleem’ broertje of zusje was dat alle aandacht naar zich toe trok. Op zeer jonge leeftijd besloten deze kinderen om hun eigen problemen zelf op te lossen. Werden er door ouders hoge verwachtingen aan het kind gesteld, besloten zij te proberen aan die verwachtingen te voldoen. Wanneer een van de ouders door ziekte, sterfte of echtscheiding weg viel uit het gezin, zijn deze kinderen in bijna alle gevallen degene die de rol van de weggevallen ouder als het ware overnemen (parentificatie).

ALice miller

Op een bepaalde manier is deze eigenschap natuurlijk mooi te noemen. Maar helaas wordt deze kracht op volwassen leeftijd een struikelblok. Doordat zij het zorgeloze kind in zichzelf hebben weggestopt, hun eigen behoeften hebben genegeerd, komen zij in een crisis terecht. Dit verschijnsel noemt Alice Miller misschien wel terecht “Het drama van het begaafde kind”. De titel van het boek kan voor verwarring zorgen omdat zij het dus niet heeft over kinderen met een hoog IQ, maar kinderen die de gave hebben zichzelf weg te cijferen.
Deze kinderen voelen op volwassen leeftijd de noodzaak om de wereld te redden en voor iedereen klaar te staan. Vanzelfsprekend gaat dit ten koste van de eigen ontwikkeling.

Ze piekeren veel, spontaan lachen is er vaak niet bij en zijn vaak heel erg perfectionistisch. Ook nemen zij, meer dan goed is voor hen en voor de ander, verantwoordelijkheid die niet bij hen ligt. Gevolg is dat die jongeren niet goed ontdekken wie zij nou zelf zijn en waar hun behoeften liggen.

In geval van echtscheiding is te zien dat de ‘begaafde’ kinderen gaan zorgen voor de ouders en jongere broertjes en zusjes in huis. Ze stellen hun eigen wensen op de achtergrond. Vaak zijn ouders zelf in hun eigen problematiek verwikkeld, waardoor ze deze signalen niet herkennen of werken er zelfs aan mee werken door de volwassen problematiek met het oudste kind in het gezin te bespreken. Gevolg kan zijn dat het kind zich schuldig gaat voelen bij elk gevoel, emotie of wens die het heeft. Het ontbreken van een op emotioneel gebied zorgende ouder (emotionele deprivatie) kan leiden tot grote problemen.

Het boek is natuurlijk geen oplossing voor de vaak complexe problematiek maar het is zeker een aanrader voor mensen die zichzelf herkennen in de beschrijving. Alleen al de herkenning en het gevoel niet de enige te zijn, helpt.

Natuurlijk is het boek en Alice’s uitleg geen oplossing of antwoord voor alle problemen van Jongvolwassene. Maar als je jezelf herkent in de beschrijving moet je het zeker gaan lezen. Vaak helpt herkenning en het gevoel niet de enige te zijn al heel erg bij het verwerken.

Meer informatie over parentificatie vind je bovendien hier:
http://www.nji.nl/nl/Databanken/Classificatie-Jeugdproblemen/D203-Jeugdige-in-de-rol-van-ouder-(parentificatie)

‘De decaan is er om je te helpen, niet alleen met je studie keuze’

Alle instanties die tot nu toe voorbij zijn gekomen op Jongvolwassene staan ver van ons af en je hoort er weinig van. Maar er is één iemand die jongeren vaak over het hoofd zien als ze hulp zoeken. Dat is de decaan van hun middelbare school. Ik sprak men Arjen Verburg van het Veenlanden College in Mijdrecht over zijn rol als decaan.

U begeleid leerlingen bij het kiezen van een goede vervolgopleiding, maar wat doet u nog meer?
‘Als decaan doe ik naast die studieloopbaanbegeleiding inderdaad ook iets anders. Ik ben het aanspreekpunt voor jongeren die omdat ze in een benarde situatie zitten niet of moeilijk kunnen presteren op school. Veel voorkomend zijn scheidingen en overleden ouders maar ik heb ook drugsproblemen voorbij zien komen. In deze gevallen gaan we samen met de leerlingen kijken of we een goede oplossing kunnen vinden. Soms moet er op school iets veranderen of passen we het rooster en leerprogramma zo aan dat de leerling zijn opleiding kan vervolgen. Al heb ik ook wel eens ouders van een leerling op school moeten uitnodigen om te praten oven hun kind.’

Denkt u dat uw dubbelfunctie als leraar en decaan het voor leerlingen makkelijker of moeilijker maakt om naar u toe te stappen?
Zonder twijfel makkelijker! In de lessen die ik geef als godsdienstleraar leer je leerlingen vaak al redelijk persoonlijk kennen. Dus als ze al weten wie ‘Meneer Verburg’ is, dan is de stap ook minder groot om naar dit kantoor toe te komen en aan te kloppen. Soms pik ik ze er zelfs al uit in de Godsdienstles uit en vraag ik ze om een keer langs te komen. Dan probeer ik ze te helpen voor zover ik dat kan. Maar soms zijn de problemen te groot voor een decaan.

Als de problemen te groot zijn voor een decaan, wat gebeurd er dan?
Dan wordt er vaak eerst gekeken of de leerling al bij een psycholoog loopt en zo niet of dat niet beter zou zijn. Die psycholoog wordt er vervolgens op geattendeerd dat het psychologische probleem invloed heeft op schoolresultaten. Maar ik heb ook een aantal keer moeten doorverwijzen naar Bureau Jeugdzorg. Als je bijvoorbeeld hoort dat ouders elkaar de hersens inslaan thuis, dan kan je niet geduldig afwachten. Dan moet je gewoon actie ondernemen en Bureau Jeugdzorg inschakelen. Het kind mag, vooral op gebied van opleiding, nooit het slachtoffer worden van problemen die ouders veroorzaken.

‘Jongeren kunnen veel hebben’

Er wordt al heel lang veel onderzoek gedaan naar de mentale problemen die het jong volwassen worden met zich mee brengt. Vooroplopend in dit onderzoek is het Ambulatorium van de Universiteit Utrecht.

Wat doet een Ambulatorium precies?
‘Wij hebben eigenlijk een dubbelfunctie. Op de eerste plaats zijn wij natuurlijk onderdeel van de Universiteit Utrecht en zijn we onderzoekers. Op de tweede plaats proberen we jongeren en volwassenen te helpen. Je kan dus stellen dat terwijl we jongeren en volwassenen helpen, we tegelijkertijd onderzoek doen.’

Wat onderzoeken jullie?
‘Wij onderzoeken verschillende dingen. Natuurlijk bestuderen we de personen die we helpen om te leren over het jong volwassen worden. Maar ondertussen testen we ook behandelmethoden. Op die manier zorgen wij dat behandeling van mensen met psychologische problemen constant verbetert. Aan de hand van die kennis ontwikkelen we ook onze eigen behandelingsmethoden, die natuurlijk weer uitvoerig getest worden. Ons officiële doel is dan ook om het gat tussen wetenschappelijk onderzoek en daadwerkelijke psychologen kleiner te maken.’

Waarom leggen jullie veel de nadruk op jongeren?
‘Omdat als het in je jeugd al mis gaat en je dan geen goede behandeling krijgt je er je hele leven last van zal hebben. Je kan beter in een vroeg stadium ernstige mentale problemen voorkomen, dan ze op latere leeftijd moeten behandelen. Als we op jonge leeftijd al vast kunnen stellen dat mensen prikkelbaar, angstig of druk zijn en kunnen uitvinden wat daar de oorzaak van is kunnen we gelijk behandelen. Vaak komt dat omdat jongeren iets ernstigs hebben meegemaakt zoals het verlies van een dierbare of een scheiding van hun ouders.’

Hoe behandelen jullie bijvoorbeeld een jongere waarvan een ouder is overleden?
‘Je noemt precies waar wij ons in specialiseren! Wij hebben veel specialisten op het gebied van rouwhulp, die zouden in zo’n geval overgaan tot consultatie, psycho-diagnostisch onderzoek en behandeling. Gelukkig kunnen jongeren veel hebben en zijn ze heel veerkrachtig. Maar als ze om een of andere reden toch niet over het verlies heenkomen, kunnen wij ze altijd helpen.’

‘Blijf geen slachtoffer maar doe er je voordeel mee’

Gister lazen jullie hier op Jongvolwassene over Jolanda die al op 16 jarige leeftijd is getrouwd. Dit huwelijk liep na 10 jaar stuk en Jolanda moest weer opnieuw beginnen. Met hulp van familie en vrienden is ze er weer bovenop gekomen.

‘Jaren nadat ik gescheiden was zei mijn vader tegen mij: ‘Ik had je nooit moeten laten trouwen toen je zo jong was, maar ik was toen te veel in mijn eigen ellende verwikkeld om dat in te zien.’ Hiermee maakte hij heel veel goed. Ineens begreep ik dat mijn boosheid misschien wel terecht was geweest, maar door zijn uitleg over hoe het gegaan was, kon ik mijn boosheid loslaten. Ik ben tot op de dag van vandaag blij dat hij dat heeft uitgesproken tegen mij.’

556319_450366535030837_1760777930_n
Jolanda nu, met inmiddels overleden moeder.

Op welke manier denk je dat je na die 10 jaar huwelijk volwassener was dan veel leeftijdsgenoten?
‘Ik was de illusie kwijt dat er een ‘voor altijd samen’ bestond. Daar waar leeftijdsgenoten bezig waren hun huwelijk te plannen en de roze wolk nog zagen, was ik bezig de scherven op te ruimen en een nieuw leven op te bouwen. Tijdens die 10 jaar huwelijk heb ik altijd veel voor mijn jongere zusjes gezorgd omdat mijn moeder ook bezig was met een ander leven; ik nam mijn zusjes bijvoorbeeld mee op vakantie. Iets wat achteraf gezien niet normaal is voor iemand van 18. Ik ‘moederde’ dus over hen. Zonder het achteraf mijn ouders kwalijk te nemen, is het wel jammer dat zij geen van beiden zagen dat het niet goed was voor mij op die leeftijd. Normaal zou iemand van die leeftijd op vakantie lekker naar een discotheek gaan of zo; ik kookte voor mijn zusjes en deed een spelletje. Ik vond het leuk en zou het zo overdoen, maar het klopt niet.’

Zijn er ook dingen die je voor je gevoel gemist hebt in je jeugd?
‘Onbezonnenheid. Lekker leuke dingen kunnen doen en weten dat mijn ouders er zijn. Maar omdat ik zo jong op mezelf woonde, ben ik dat later wel in gaan halen. Ik ging met een vriendin uit en deed van alles wat iemand die jong is doet. Alleen was ik getrouwd en die twee dingen passen natuurlijk niet bij elkaar. Zeker niet omdat mijn toenmalige echtgenoot zo veel ouder was dan ik, hij had die jeugd wel gehad.’

Heb je steun gehad van vrienden of familie?
‘In de tijd dat het huwelijk van mijn ouders op de klippen liep heb ik geen steun ervaren vanuit de omgeving. Toen ik zelf ging scheiden wel. Mijn beide ouders en ook vrienden hebben mij in die tijd zeker gesteund en geholpen.’

Ondervind je hier voor je gevoel nog steeds dagelijks de gevolgen van?
‘Die tijd heeft mij natuurlijk gevormd tot wie ik ben. Ik kan zeggen dat ik op dit moment niet het gevoel heb dat het mijn leven op een negatieve manier beïnvloed. Ik heb mijn ouders vergeven en dat is een belangrijke stap. Ik zie in dat ook zij gehandeld hebben op een manier die op dat moment voor hen de enige weg was. Aan alles zitten ook positieve kanten. Zo kan ik nu alles heel goed van 2 kanten bekijken en ben ik een heel diplomatiek persoon. Als kind deed ik dat onbewust om de goede vrede te bewaren, tegenwoordig kan ik dat bewust doen en er van genieten.

‘Boosheid om wat gebeurd is, mag en is vanuit het kind-zijn ook terecht. Als volwassene alles in perspectief leren zien zou ik iedereen uit een gebroken gezin, aanraden. En neem de ervaringen mee en zie het als een positieve ontwikkeling van jezelf. We hebben als kind dingen gemist, maar we hebben ook veel geleerd. Blijf geen slachtoffer maar doe er je voordeel mee. Wat ons overkomt in ons leven kunnen we niet beïnvloeden. Hoe we er mee omgaan, wel.’

‘We mochten samenwonen, maar alleen als we zouden trouwen’

We hebben het al eerder gehad over jongeren waarvan de ouders scheiden. Maar we hebben het nog niet gehad over het totaal tegenovergestelde. Jolanda Jouvenaar is namelijk juist getrouwd toen ze pas 16 jaar oud was. Hoe dit tot stand kwam en welk effect het heeft gehad op Jolanda ga je de komende 2 dagen lezen op Jongvolwassene.

‘Mijn ouders hadden al een paar jaar vaak en heftig ruzie, waardoor ik mij nooit heel fijn voelde thuis. Maar toen ik 14 was bracht mijn vader een keer een collega en zijn zoon mee. Ik speelde orgel en die collega overwoog om ook een orgel te kopen. De 25 jarige zoon van die collega is daarna op een aantal ‘orgelbezoekjes’ geweest, voordat hij aan mijn vader vroeg of hij mij een keer mee uit mocht nemen. Mijn vader stemde toe, omdat het de zoon van een collega was. Pas op die date kreeg hij door dat ik pas 14 pas, waarschijnlijk omdat ik er altijd ouder uitzag. Met toestemming van mijn vader kregen we uiteindelijk verkering.

10937474_845677325499754_404378591_n
Jolanda in de periode van haar vroege huwelijk

Toen ik 16 was vertrok mijn vader, omdat de situatie volledig uit de hand liep. Mijn moeder werd daarna boos, voelde zich afgewezen en de sfeer in huis was niet te harden. Ik was het oudste kind en was dus gedwongen om erbij betrokken te worden, ook al wilde ik dat niet. Een loyaliteitsconflict was het gevolg. Mijn moeder kraakte constant mijn vader af, maar ondertussen wilde ik mijn vader ook niet laten vallen. Stiekem belde ik hem op vanuit de telefooncel op de hoek van de straat.

Na de zoveelste knallende ruzie met mijn moeder heb ik mijn hond gepakt om te vertrekken naar de ouders van mijn vriend (die inmiddels 26 was, ik 15). Toevallig had hij net die dag een bief ontvangen waarin hij een woning toegewezen had gekregen. Daarom besloten we om te gaan samenwonen. Hiervoor moest mijn vader natuurlijk eerst toestemming geven. Hij begreep de situatie, maar zag weinig in het samenwonen. Na een fikse discussie zag hij in dat hij mij zolang ik thuis woonde toch niet of nauwelijks zou zien, dus stemde hij toe. Maar alleen als we ook zouden trouwen, zoals dat hoorde in zijn ouderwetse denkbeeld.

Als ik erop terug kijk was zo’n korte onstabiele relatie, waarnaast ik ook nog eens enorme problemen thuis had nooit een goede basis om te trouwen. Na 10 jaar strandde het huwelijk dan ook in een echtscheiding. Daarna ben ik nog heel lang boos geweest op mijn ouders, omdat ze mij, een meisje van 16, zomaar hebben laten trouwen. Maar uiteindelijk heb ik het een plekje kunnen geven.’

Wil je weten hoe Jolanda het een plekje heeft kunnen geven? Lees dan morgen, zoals elke dag, om 19 uur weer!

Jongeren adviseren ouders in Villa Pinedo

De meest voorkomende reden voor jongeren om volwassen te moeten worden is een scheiding van hun ouders. Er zijn daarom ook veel instanties die jongeren daarbij helpen of ouders ondersteunen. Maar er is een paar jaar geleden een nieuwe stichting in het leven geroepen, bij ‘Villa Pinedo’ adviseren jongeren ouders tijdens een scheiding.

‘We begonnen met 2 forums, eentje alleen maar voor ouders en de andere alleen voor kinderen. Al snel merkten we dat er behoefte was aan contact tussen beide. En van daaruit zijn we steeds verder door ontwikkeld’, vertelt Don Appiah, stagiair bij Villa Pinedo. In het begin werd de site/forum nog gesteund en gefinancierd door het Oranje Fonds, maar inmiddels staan ze op eigen benen. ‘Met 12 vaste medewerkers en 27 jongeren die met ons trainingen en advies geven, zijn wij uitgegroeid tot een belangrijke plek voor zowel ouders als jongeren om te praten over scheidingen en elkaar te helpen.’

‘Eind 2013 brachten we het boek “Aan alle gescheiden ouders” (Marsha Pinedo & Petra Vollinga) uit. In dat boek staan verhalen van de 70.000 kinderen die jaarlijks te horen krijgen dat hun ouders gaan scheiden. Het boek werd aan alle kanten goed ontvangen: kinderen, ouders, specialisten en zelfs scheidingsadvocaten die het aan cliënten aanraden. Dit was natuurlijk een signaal dat we goed bezig waren en we hebben ouders informeren daarna tot prioriteit gemaakt’.

VERDRIET
Het voelt alsof jullie als gekken
aan mij trekken.
Alsof ik moet kiezen
Bij wie ik blijf of moet verliezen.
Ook al hebben jullie dit nooit gewild
Voelt het alsof ik word gekild.
In het verdriet
Omdat jij ons verliet.
-Eva (12), op de site van Villa Pinedo

De animo stijgt nog steeds en ook steeds meer jongeren krijgen de behoefte om op deze manier hun verhaal te doen. Want je richting ouders richten kan toch als een opluchting voelen. Don Appiah vertelde ook over de toekomst van de site: ‘Inmiddels zijn we begonnen met de Pinedo Academy. Daar gaan we jongeren specifiek leren om op ouders te reageren, te ondersteunen en cursussen geven. We rekruteren deze jongeren op basis van wat ze zelf hebben meegemaakt, dus kinderen uit een vechtscheiding gaan ouders in een vechtscheiding adviseren’, sluit Don Aqqiah af.

Lees hier meer over de instantie waar Koningin Maxima gister nog op bezoek was: http://www.villapinedo.nl/

‘Diezelfde vrienden hebben mij ook weer op het rechte pad gezet’

Gisteren kregen jullie het verhaal over de heftige jeugd van Peter. Maar vandaag gaan we daar dieper op in. Want wat er gebeurde nadat hij een dierenwinkel beroofde is minimaal net zo interessant.

Na twee weken in het huis van bewaring te hebben gezeten mocht Peter naar huis. ‘Maar er zat natuurlijk nog een langere rechtszaak aan te komen’, vertelt Peter terugdenkend aan die vreselijke tijd. Negen maanden later moest Peter voor de rechter verschijnen. ‘Inmiddels had ik een baan gevonden en een eigen huisje geregeld, waardoor ik me veel beter voelde en alles weer op de rit kreeg.’

De rechter veroordeelde Peter in eerste instantie tot een gevangenis- en een taakstraf. Maar in samenspraak met zijn advocaat besloot hij in hoger beroep te gaan. Hij had immers zijn leven weer een klein beetje op de rails. ‘De poging tot overval was al een tijd geleden en daarbij was mijn persoonlijke situatie verbeterd’. De hogere rechter zag dit wel in en Peter is er met een taakstraf en een voorwaardelijke gevangenisstraf vanaf gekomen.

Inmiddels heeft Peter de taakstaf uitgevoerd en staat hij onder toezicht van de reclassering. Daar moet hij eens in de zoveel tijd naartoe voor een gesprekje. Ze vragen hem dan hoe het met zijn leven staat en of hij nog steeds contact heeft met de vrienden waarmee hij toen die overval heeft gepleegd. ‘Natuurlijk lieg je dan een beetje, want ik heb nog steeds veel contact met die jongens’

‘Inmiddels woon ik weer thuis bij mijn moeder, ondanks dat de band met mijn moeder nog steeds slecht is. Constante ruzies, geschreeuw en gehuil, maar gelukkig kunnen we in een huis wonen. Dat is al een hele verbetering met 3 jaar geleden. Ik ben wel blij dat de band met mijn moeder iets is verbeterd, ook al heb ik in mijn jeugd weinig aan haar gehad.’

Tijdens het jong volwassen worden heeft Peter het meest aan zijn vrienden gehad. ‘Het klinkt misschien raar, maar dezelfde gasten die me op het verkeerde pad hebben gebracht, hebben mij ook weer op het rechte pad gebracht. Tuurlijk gebruik ik nog steeds wiet, want daar voel ik me lekker bij en het is gewoon een deel van mijn dag geworden. Ook zal ik nooit het lieverdje van de klas worden. Maar ik zie wel een rustige en stabielere toekomst voor mijzelf!’

‘Toen mijn vader overleed belande ik op het slechte pad’

Veel jongeren experimenteren wel met alcohol en drugs. Ze doen stoer met foute vrienden, helemaal niks mis mee in het begin. Totdat je vader ineens overlijd en je niemand anders meer hebt dan deze foute vrienden. Dit overkwam Peter, die graag anoniem zijn verhaal wilde vertellen.

‘Ondanks dat mijn ouders bij elkaar waren hadden ze constant ruzie en was thuis voor mij geen vredige plek. Mijn vrienden rookten al op jonge leeftijd dus ben ik ook maar begonnen, persoonlijk zag ik er geen kwaad in. Al snel kwamen we via via aan wiet en begonnen we met blowen, wat ik tot de dag van vandaag doe. Dat geeft me rust en daardoor zit ik lekker in mijn vel’

Nooit was ik de favoriete leerling van de leraar, maar nadat ik meer en meer met vrienden ging roken (ook tijdens schooltijd) werd het alleen maar erger. Ik werd dagelijks uit de les gestuurd en zat vaak tot 6 uur in het nablijflokaal. Uiteindelijk kwamen daar een paar schorsingen bij en ben ik van school gestuurd. Met nul motivatie heb ik ook geen poging gedaan om nog wat anders te vinden.

Toen ik eindelijk weer een beetje focus in mijn leven kreeg en met een MBO 1 opleiding begon, stortte mijn leven in. Toen ik 17 was kreeg mijn vader kanker, niet veel later was hij dood. Zoals ik al zei stortte op dat moment mijn leven in. Thuis vond ik geen steun dus zocht ik het maar op straat, met drugs en alcohol. Daarna ben ik ook gestopt met de MBO 1 opleiding en op het verkeerde pad beland.

Toen zaten we op een avond met een paar vrienden drugs te gebruiken en kwamen we op een idee. We waren allemaal jongeren zonder baantje, zonder opleiding en geen van ons had een cent te makken, eigenlijk hadden we gewoon geen toekomst. Terwijl we onder invloed waren besloten we dat een overval de manier zou zijn om uit deze problemen te komen. Natuurlijk konden we er helemaal niks van en mislukte de overval en ben ik bij het vluchten opgepakt door de politie’.

Benieuwd wat er na de arrestatie gebeurde met Peter? En wie hem hebben geholpen de draad weer op te pakken? Dat lees je morgenavond rond 19 uur!