Mijn verhaal

Ik voel me schuldig. De afgelopen 2 maanden heb ik jullie mogen helpen en mensen gevraagd om hun hart bij mij te luchten, om zichzelf bloot te geven voor deze Blog of te vertellen hoe ze Jongvolwassene kunnen helpen. Maar ondertussen heb ik geen woord gerept over waarom juist ik dit schrijf. Mijn verhaal is lang niet zo heftig als dat van vele op Jongvolwassene, maar ik ben verplicht het aan jullie te vertellen.

Mijn jeugd was rustig en ik heb eigenlijk altijd lekker kind kunnen zijn. Samen met Lucia en Marcel, mijn ouders, en Koen, mijn broertje, ging alles voor de wind en we leken een mooie toekomst te hebben. In mijn ogen waren wij altijd het ‘perfecte’ 4 persoons gezin. Maar dit hele toekomstbeeld veranderde op 11 juli 2011, een dag die ik nooit zal vergeten.

Natuurlijk had ik al door dat mijn ouders daarvoor een aantal keer flinke ruzie hadden gehad en op onze laatste vakantie met z’n vieren was dit ook al een paar keer uit de hand gelopen. Maar toen Koen en ik op die zonnige maandagochtend te horen kregen dat onze ouders gingen scheiden waren toch 2 dagen van non-stop huilen het gevolg.

Het eerste wat je zal merken als je ouders gaan scheiden is dat beloftes niks meer waard zijn. Mijn ouder zouden mij en mijn broertje niet betrekken bij de scheiding. Ze zouden geen ruzie maken met ons erbij. We zouden nog een keertje met z’n vieren op vakantie gaan. Onze ouders zouden vrienden blijven. Natuurlijk is geen van die dingen ooit werkelijkheid geworden en een gewelddadige echtscheiding was het gevolg.

Daarna was er even een zwart gat. Waarin ik als oudste broer toch een positie werd gedwongen waar ik verantwoordelijkheid moest nemen. Mijn moeder zien huilen en moeten troosten is niet iets wat je graag doet. In dit zwarte gat kwam natuurlijk ook het allom bekende loyaliteitsconflict naar voren. Wat mijn vader had gedaan was vreselijk en mijn moeder had geen goed woord meer voor hem over. Maar ergens diep van binnen blijft het toch mijn vader en kan ik kon hem niet volledig uitsluiten. Dus bleef er wel gematigd contact met allemaal vage regelingen zodat we om het weekend naar onze vader moesten.

Het was ook in deze periode dat ik mij min of meer heb buitengesloten van de rest van de wereld en ik het gevoel had dat het allemaal niks meer uitmaakte. Mijn moeder was niet in staat om er echt met Koen en mij over te praten, aangezien zij er ook nog middenin zat. Mijn vader durfde zijn mond nooit open te trekken. Bureau Jeugdzorg is langs geweest, maar heeft verder ook niks betekend. Zelfs een eenmalig bezoekje aan een psycholoog was geen vervolg waard. Mijn vrienden wilde ik niet lastig vallen met dit soort dingen.

Pas toen ik besloot er wel over te praten met vrienden merkte ik dat ze allemaal niks liever wilden dan mij helpen. Vanaf dat moment gaat alles weer beter. Met hulp van vrienden zag ik het allemaal weer positief in. Daarom adviseer ik iedereen die in een soortgelijke situatie zit om niet te twijfelen en gelijk vrienden te omhelzen als je ze nodig hebt. Je bent immers niet alleen vrienden als het allemaal goed gaat, je bent er ook voor elkaar als het even kut gaat.

Na verloop van tijd ga je er steeds beter me om leren gaan. Tuurlijk, het loyaliteitsconflict bestaat 5 jaar later nog steeds en stiefouders brengen hun eigen problemen met zich mee. Maar vaak kom je hier als kind van gescheiden ouders sterker uit. Uiteindelijk vind je je eigen pad en hoef je je niet meer op het gezeur van je ouders te focussen.

Een laatste advies over een onderwerp dat ik zwaar onderbelicht vind bij scheidingen van ouders. Nadat mijn ouders zijn gescheiden ben ik ook totaal het vertrouwen en geloof in liefde verloren. Bij sommige vrienden zie ik dit resulteren in dat ze 3 vrouwen per maand verslijten en ze allemaal als vuil behandelen. Maar bij mij zorgde dit ervoor dat ik in de 4 jaar na die scheiding geen vriendin heb gehad of überhaupt verliefd ben geweest. Maar ook dit moet je tijd en ruimte geven. Hierdoor ga je uiteindelijk vriendschap meer respecteren en diezelfde vrienden zullen je ook weer leren ‘houden van’. Dus wees niet gevreesd, inmiddels heb ik een hele lieve vriendin, dus dat gaat ook helemaal goed komen.

Dat was dus het verhaal over hoe ik jong volwassen ben geworden. Misschien niet zo heftig als veel andere verhalen op Jongvolwassene, maar ik heb zeker het gevoel dat ik op heel veel vlakken (vooral op sociaal en financieel inzicht) verder ben dan leeftijdsgenoten. Daarom ben ik deze blog gaan schrijven. Ik wilde de instanties vinden die ik destijds helaas niet heb gevonden en jullie laten zien dat je niet alleen bent op het pad naar vervroegde volwassenheid.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s