Mijn verhaal

Ik voel me schuldig. De afgelopen 2 maanden heb ik jullie mogen helpen en mensen gevraagd om hun hart bij mij te luchten, om zichzelf bloot te geven voor deze Blog of te vertellen hoe ze Jongvolwassene kunnen helpen. Maar ondertussen heb ik geen woord gerept over waarom juist ik dit schrijf. Mijn verhaal is lang niet zo heftig als dat van vele op Jongvolwassene, maar ik ben verplicht het aan jullie te vertellen.

Mijn jeugd was rustig en ik heb eigenlijk altijd lekker kind kunnen zijn. Samen met Lucia en Marcel, mijn ouders, en Koen, mijn broertje, ging alles voor de wind en we leken een mooie toekomst te hebben. In mijn ogen waren wij altijd het ‘perfecte’ 4 persoons gezin. Maar dit hele toekomstbeeld veranderde op 11 juli 2011, een dag die ik nooit zal vergeten.

Natuurlijk had ik al door dat mijn ouders daarvoor een aantal keer flinke ruzie hadden gehad en op onze laatste vakantie met z’n vieren was dit ook al een paar keer uit de hand gelopen. Maar toen Koen en ik op die zonnige maandagochtend te horen kregen dat onze ouders gingen scheiden waren toch 2 dagen van non-stop huilen het gevolg.

Het eerste wat je zal merken als je ouders gaan scheiden is dat beloftes niks meer waard zijn. Mijn ouder zouden mij en mijn broertje niet betrekken bij de scheiding. Ze zouden geen ruzie maken met ons erbij. We zouden nog een keertje met z’n vieren op vakantie gaan. Onze ouders zouden vrienden blijven. Natuurlijk is geen van die dingen ooit werkelijkheid geworden en een gewelddadige echtscheiding was het gevolg.

Daarna was er even een zwart gat. Waarin ik als oudste broer toch een positie werd gedwongen waar ik verantwoordelijkheid moest nemen. Mijn moeder zien huilen en moeten troosten is niet iets wat je graag doet. In dit zwarte gat kwam natuurlijk ook het allom bekende loyaliteitsconflict naar voren. Wat mijn vader had gedaan was vreselijk en mijn moeder had geen goed woord meer voor hem over. Maar ergens diep van binnen blijft het toch mijn vader en kan ik kon hem niet volledig uitsluiten. Dus bleef er wel gematigd contact met allemaal vage regelingen zodat we om het weekend naar onze vader moesten.

Het was ook in deze periode dat ik mij min of meer heb buitengesloten van de rest van de wereld en ik het gevoel had dat het allemaal niks meer uitmaakte. Mijn moeder was niet in staat om er echt met Koen en mij over te praten, aangezien zij er ook nog middenin zat. Mijn vader durfde zijn mond nooit open te trekken. Bureau Jeugdzorg is langs geweest, maar heeft verder ook niks betekend. Zelfs een eenmalig bezoekje aan een psycholoog was geen vervolg waard. Mijn vrienden wilde ik niet lastig vallen met dit soort dingen.

Pas toen ik besloot er wel over te praten met vrienden merkte ik dat ze allemaal niks liever wilden dan mij helpen. Vanaf dat moment gaat alles weer beter. Met hulp van vrienden zag ik het allemaal weer positief in. Daarom adviseer ik iedereen die in een soortgelijke situatie zit om niet te twijfelen en gelijk vrienden te omhelzen als je ze nodig hebt. Je bent immers niet alleen vrienden als het allemaal goed gaat, je bent er ook voor elkaar als het even kut gaat.

Na verloop van tijd ga je er steeds beter me om leren gaan. Tuurlijk, het loyaliteitsconflict bestaat 5 jaar later nog steeds en stiefouders brengen hun eigen problemen met zich mee. Maar vaak kom je hier als kind van gescheiden ouders sterker uit. Uiteindelijk vind je je eigen pad en hoef je je niet meer op het gezeur van je ouders te focussen.

Een laatste advies over een onderwerp dat ik zwaar onderbelicht vind bij scheidingen van ouders. Nadat mijn ouders zijn gescheiden ben ik ook totaal het vertrouwen en geloof in liefde verloren. Bij sommige vrienden zie ik dit resulteren in dat ze 3 vrouwen per maand verslijten en ze allemaal als vuil behandelen. Maar bij mij zorgde dit ervoor dat ik in de 4 jaar na die scheiding geen vriendin heb gehad of überhaupt verliefd ben geweest. Maar ook dit moet je tijd en ruimte geven. Hierdoor ga je uiteindelijk vriendschap meer respecteren en diezelfde vrienden zullen je ook weer leren ‘houden van’. Dus wees niet gevreesd, inmiddels heb ik een hele lieve vriendin, dus dat gaat ook helemaal goed komen.

Dat was dus het verhaal over hoe ik jong volwassen ben geworden. Misschien niet zo heftig als veel andere verhalen op Jongvolwassene, maar ik heb zeker het gevoel dat ik op heel veel vlakken (vooral op sociaal en financieel inzicht) verder ben dan leeftijdsgenoten. Daarom ben ik deze blog gaan schrijven. Ik wilde de instanties vinden die ik destijds helaas niet heb gevonden en jullie laten zien dat je niet alleen bent op het pad naar vervroegde volwassenheid.

Advertenties

‘De decaan is er om je te helpen, niet alleen met je studie keuze’

Alle instanties die tot nu toe voorbij zijn gekomen op Jongvolwassene staan ver van ons af en je hoort er weinig van. Maar er is één iemand die jongeren vaak over het hoofd zien als ze hulp zoeken. Dat is de decaan van hun middelbare school. Ik sprak men Arjen Verburg van het Veenlanden College in Mijdrecht over zijn rol als decaan.

U begeleid leerlingen bij het kiezen van een goede vervolgopleiding, maar wat doet u nog meer?
‘Als decaan doe ik naast die studieloopbaanbegeleiding inderdaad ook iets anders. Ik ben het aanspreekpunt voor jongeren die omdat ze in een benarde situatie zitten niet of moeilijk kunnen presteren op school. Veel voorkomend zijn scheidingen en overleden ouders maar ik heb ook drugsproblemen voorbij zien komen. In deze gevallen gaan we samen met de leerlingen kijken of we een goede oplossing kunnen vinden. Soms moet er op school iets veranderen of passen we het rooster en leerprogramma zo aan dat de leerling zijn opleiding kan vervolgen. Al heb ik ook wel eens ouders van een leerling op school moeten uitnodigen om te praten oven hun kind.’

Denkt u dat uw dubbelfunctie als leraar en decaan het voor leerlingen makkelijker of moeilijker maakt om naar u toe te stappen?
Zonder twijfel makkelijker! In de lessen die ik geef als godsdienstleraar leer je leerlingen vaak al redelijk persoonlijk kennen. Dus als ze al weten wie ‘Meneer Verburg’ is, dan is de stap ook minder groot om naar dit kantoor toe te komen en aan te kloppen. Soms pik ik ze er zelfs al uit in de Godsdienstles uit en vraag ik ze om een keer langs te komen. Dan probeer ik ze te helpen voor zover ik dat kan. Maar soms zijn de problemen te groot voor een decaan.

Als de problemen te groot zijn voor een decaan, wat gebeurd er dan?
Dan wordt er vaak eerst gekeken of de leerling al bij een psycholoog loopt en zo niet of dat niet beter zou zijn. Die psycholoog wordt er vervolgens op geattendeerd dat het psychologische probleem invloed heeft op schoolresultaten. Maar ik heb ook een aantal keer moeten doorverwijzen naar Bureau Jeugdzorg. Als je bijvoorbeeld hoort dat ouders elkaar de hersens inslaan thuis, dan kan je niet geduldig afwachten. Dan moet je gewoon actie ondernemen en Bureau Jeugdzorg inschakelen. Het kind mag, vooral op gebied van opleiding, nooit het slachtoffer worden van problemen die ouders veroorzaken.

‘We mochten samenwonen, maar alleen als we zouden trouwen’

We hebben het al eerder gehad over jongeren waarvan de ouders scheiden. Maar we hebben het nog niet gehad over het totaal tegenovergestelde. Jolanda Jouvenaar is namelijk juist getrouwd toen ze pas 16 jaar oud was. Hoe dit tot stand kwam en welk effect het heeft gehad op Jolanda ga je de komende 2 dagen lezen op Jongvolwassene.

‘Mijn ouders hadden al een paar jaar vaak en heftig ruzie, waardoor ik mij nooit heel fijn voelde thuis. Maar toen ik 14 was bracht mijn vader een keer een collega en zijn zoon mee. Ik speelde orgel en die collega overwoog om ook een orgel te kopen. De 25 jarige zoon van die collega is daarna op een aantal ‘orgelbezoekjes’ geweest, voordat hij aan mijn vader vroeg of hij mij een keer mee uit mocht nemen. Mijn vader stemde toe, omdat het de zoon van een collega was. Pas op die date kreeg hij door dat ik pas 14 pas, waarschijnlijk omdat ik er altijd ouder uitzag. Met toestemming van mijn vader kregen we uiteindelijk verkering.

10937474_845677325499754_404378591_n
Jolanda in de periode van haar vroege huwelijk

Toen ik 16 was vertrok mijn vader, omdat de situatie volledig uit de hand liep. Mijn moeder werd daarna boos, voelde zich afgewezen en de sfeer in huis was niet te harden. Ik was het oudste kind en was dus gedwongen om erbij betrokken te worden, ook al wilde ik dat niet. Een loyaliteitsconflict was het gevolg. Mijn moeder kraakte constant mijn vader af, maar ondertussen wilde ik mijn vader ook niet laten vallen. Stiekem belde ik hem op vanuit de telefooncel op de hoek van de straat.

Na de zoveelste knallende ruzie met mijn moeder heb ik mijn hond gepakt om te vertrekken naar de ouders van mijn vriend (die inmiddels 26 was, ik 15). Toevallig had hij net die dag een bief ontvangen waarin hij een woning toegewezen had gekregen. Daarom besloten we om te gaan samenwonen. Hiervoor moest mijn vader natuurlijk eerst toestemming geven. Hij begreep de situatie, maar zag weinig in het samenwonen. Na een fikse discussie zag hij in dat hij mij zolang ik thuis woonde toch niet of nauwelijks zou zien, dus stemde hij toe. Maar alleen als we ook zouden trouwen, zoals dat hoorde in zijn ouderwetse denkbeeld.

Als ik erop terug kijk was zo’n korte onstabiele relatie, waarnaast ik ook nog eens enorme problemen thuis had nooit een goede basis om te trouwen. Na 10 jaar strandde het huwelijk dan ook in een echtscheiding. Daarna ben ik nog heel lang boos geweest op mijn ouders, omdat ze mij, een meisje van 16, zomaar hebben laten trouwen. Maar uiteindelijk heb ik het een plekje kunnen geven.’

Wil je weten hoe Jolanda het een plekje heeft kunnen geven? Lees dan morgen, zoals elke dag, om 19 uur weer!

Wie kunnen er helpen?

Jongeren die snel volwassen worden komen vaak in een wirwar van instanties terecht. Deze willen de jongeren natuurlijk allemaal helpen, maar soms kan het wat verwarrend en bureaucratisch worden voor de jongeren. Daarom heb ik een shortlist samengesteld waarop je snel kan zien wie wat doet.

Bureau Jeugdzorg: Is er verantwoordelijk voor dat jongeren die in de problemen zitten begeleid worden. Maar helpt ook bij de begeleiding van ouders/verzorgers. En heeft een regionaal kantoor bij jou in de buurt (zoek maar op http://www.bureaujeugdzorg.info/Debuurt/ ). Er word zwaar bezuinigd op Bureau Jeugdzorg, maar welke gevolgen dit heeft komen we later op terug.

Kinderbescherming: Als je ouders zijn gaan scheiden of er is een ouder overleden, is het heel waarschijnlijk dat je 2 mensen van de Kinderbescherming over de vloer hebt gehad. Zei komen kan kijken of alles goed gaat het kind niet benadeeld word in de situatie. Voor meer informatie: https://www.kinderbescherming.nl/wat_doet_de_raad/index.aspx

Halt: Als je als jongeren licht crimineel gedrag vertoont kom je vaak bij Halt terecht. Deze geven vaak een kleine staf als taakstaf, zodat jongeren nog niet gelijk met justitie in aanraking komen. Dit moet jongeren afschikken om af te glijden in zwaardere criminaliteit. Halt kan ook de Kinderbescherming inschakelen. Meer informatie: http://www.halt.nl/

Kindertelefoon: Als je als jongeren (max 18) iemand nodig hebt om mee te praten kan je altijd de Kindertelefoon bellen. Over elk onderwerp kan je daar terecht en ze doen altijd hun best om te helpen. Meer info: http://www.kindertelefoon.nl/13-18/index.php

Grip op je Dip: Als je door een ernstige situatie langzaam in een depressie bent geraakt. Waardoor je je negatieve gedachten krijgt, nergens meer zin in hebt of je ronduit kut voelt. Dan kan je contact opnemen met Grip op je Dip. Hier staan deskundige en ervaringsdeskundige klaar om je anoniem en gratis te helpen, met als doelgroep 16 tot 25 jaar. Meer info: http://www.gripopjedip.nl/nl/Home/

Villa Pinedo: Is een plek waar kinderen van gescheiden ouders samenkomen om met elkaar te praten over wat hun is overkomen. Het doel van Villa Pinedo is ouders erop te attenderen dat ‘hun’ scheiding ook veel effect heeft op hun kinderen. Website Villa Pinedo: http://www.villapinedo.nl/

Hou deze lijst in de gaten, want hij zal de komende weken constant bijgewerkt worden!