‘Blijf geen slachtoffer maar doe er je voordeel mee’

Gister lazen jullie hier op Jongvolwassene over Jolanda die al op 16 jarige leeftijd is getrouwd. Dit huwelijk liep na 10 jaar stuk en Jolanda moest weer opnieuw beginnen. Met hulp van familie en vrienden is ze er weer bovenop gekomen.

‘Jaren nadat ik gescheiden was zei mijn vader tegen mij: ‘Ik had je nooit moeten laten trouwen toen je zo jong was, maar ik was toen te veel in mijn eigen ellende verwikkeld om dat in te zien.’ Hiermee maakte hij heel veel goed. Ineens begreep ik dat mijn boosheid misschien wel terecht was geweest, maar door zijn uitleg over hoe het gegaan was, kon ik mijn boosheid loslaten. Ik ben tot op de dag van vandaag blij dat hij dat heeft uitgesproken tegen mij.’

556319_450366535030837_1760777930_n
Jolanda nu, met inmiddels overleden moeder.

Op welke manier denk je dat je na die 10 jaar huwelijk volwassener was dan veel leeftijdsgenoten?
‘Ik was de illusie kwijt dat er een ‘voor altijd samen’ bestond. Daar waar leeftijdsgenoten bezig waren hun huwelijk te plannen en de roze wolk nog zagen, was ik bezig de scherven op te ruimen en een nieuw leven op te bouwen. Tijdens die 10 jaar huwelijk heb ik altijd veel voor mijn jongere zusjes gezorgd omdat mijn moeder ook bezig was met een ander leven; ik nam mijn zusjes bijvoorbeeld mee op vakantie. Iets wat achteraf gezien niet normaal is voor iemand van 18. Ik ‘moederde’ dus over hen. Zonder het achteraf mijn ouders kwalijk te nemen, is het wel jammer dat zij geen van beiden zagen dat het niet goed was voor mij op die leeftijd. Normaal zou iemand van die leeftijd op vakantie lekker naar een discotheek gaan of zo; ik kookte voor mijn zusjes en deed een spelletje. Ik vond het leuk en zou het zo overdoen, maar het klopt niet.’

Zijn er ook dingen die je voor je gevoel gemist hebt in je jeugd?
‘Onbezonnenheid. Lekker leuke dingen kunnen doen en weten dat mijn ouders er zijn. Maar omdat ik zo jong op mezelf woonde, ben ik dat later wel in gaan halen. Ik ging met een vriendin uit en deed van alles wat iemand die jong is doet. Alleen was ik getrouwd en die twee dingen passen natuurlijk niet bij elkaar. Zeker niet omdat mijn toenmalige echtgenoot zo veel ouder was dan ik, hij had die jeugd wel gehad.’

Heb je steun gehad van vrienden of familie?
‘In de tijd dat het huwelijk van mijn ouders op de klippen liep heb ik geen steun ervaren vanuit de omgeving. Toen ik zelf ging scheiden wel. Mijn beide ouders en ook vrienden hebben mij in die tijd zeker gesteund en geholpen.’

Ondervind je hier voor je gevoel nog steeds dagelijks de gevolgen van?
‘Die tijd heeft mij natuurlijk gevormd tot wie ik ben. Ik kan zeggen dat ik op dit moment niet het gevoel heb dat het mijn leven op een negatieve manier beïnvloed. Ik heb mijn ouders vergeven en dat is een belangrijke stap. Ik zie in dat ook zij gehandeld hebben op een manier die op dat moment voor hen de enige weg was. Aan alles zitten ook positieve kanten. Zo kan ik nu alles heel goed van 2 kanten bekijken en ben ik een heel diplomatiek persoon. Als kind deed ik dat onbewust om de goede vrede te bewaren, tegenwoordig kan ik dat bewust doen en er van genieten.

‘Boosheid om wat gebeurd is, mag en is vanuit het kind-zijn ook terecht. Als volwassene alles in perspectief leren zien zou ik iedereen uit een gebroken gezin, aanraden. En neem de ervaringen mee en zie het als een positieve ontwikkeling van jezelf. We hebben als kind dingen gemist, maar we hebben ook veel geleerd. Blijf geen slachtoffer maar doe er je voordeel mee. Wat ons overkomt in ons leven kunnen we niet beïnvloeden. Hoe we er mee omgaan, wel.’