Mijn verhaal

Ik voel me schuldig. De afgelopen 2 maanden heb ik jullie mogen helpen en mensen gevraagd om hun hart bij mij te luchten, om zichzelf bloot te geven voor deze Blog of te vertellen hoe ze Jongvolwassene kunnen helpen. Maar ondertussen heb ik geen woord gerept over waarom juist ik dit schrijf. Mijn verhaal is lang niet zo heftig als dat van vele op Jongvolwassene, maar ik ben verplicht het aan jullie te vertellen.

Mijn jeugd was rustig en ik heb eigenlijk altijd lekker kind kunnen zijn. Samen met Lucia en Marcel, mijn ouders, en Koen, mijn broertje, ging alles voor de wind en we leken een mooie toekomst te hebben. In mijn ogen waren wij altijd het ‘perfecte’ 4 persoons gezin. Maar dit hele toekomstbeeld veranderde op 11 juli 2011, een dag die ik nooit zal vergeten.

Natuurlijk had ik al door dat mijn ouders daarvoor een aantal keer flinke ruzie hadden gehad en op onze laatste vakantie met z’n vieren was dit ook al een paar keer uit de hand gelopen. Maar toen Koen en ik op die zonnige maandagochtend te horen kregen dat onze ouders gingen scheiden waren toch 2 dagen van non-stop huilen het gevolg.

Het eerste wat je zal merken als je ouders gaan scheiden is dat beloftes niks meer waard zijn. Mijn ouder zouden mij en mijn broertje niet betrekken bij de scheiding. Ze zouden geen ruzie maken met ons erbij. We zouden nog een keertje met z’n vieren op vakantie gaan. Onze ouders zouden vrienden blijven. Natuurlijk is geen van die dingen ooit werkelijkheid geworden en een gewelddadige echtscheiding was het gevolg.

Daarna was er even een zwart gat. Waarin ik als oudste broer toch een positie werd gedwongen waar ik verantwoordelijkheid moest nemen. Mijn moeder zien huilen en moeten troosten is niet iets wat je graag doet. In dit zwarte gat kwam natuurlijk ook het allom bekende loyaliteitsconflict naar voren. Wat mijn vader had gedaan was vreselijk en mijn moeder had geen goed woord meer voor hem over. Maar ergens diep van binnen blijft het toch mijn vader en kan ik kon hem niet volledig uitsluiten. Dus bleef er wel gematigd contact met allemaal vage regelingen zodat we om het weekend naar onze vader moesten.

Het was ook in deze periode dat ik mij min of meer heb buitengesloten van de rest van de wereld en ik het gevoel had dat het allemaal niks meer uitmaakte. Mijn moeder was niet in staat om er echt met Koen en mij over te praten, aangezien zij er ook nog middenin zat. Mijn vader durfde zijn mond nooit open te trekken. Bureau Jeugdzorg is langs geweest, maar heeft verder ook niks betekend. Zelfs een eenmalig bezoekje aan een psycholoog was geen vervolg waard. Mijn vrienden wilde ik niet lastig vallen met dit soort dingen.

Pas toen ik besloot er wel over te praten met vrienden merkte ik dat ze allemaal niks liever wilden dan mij helpen. Vanaf dat moment gaat alles weer beter. Met hulp van vrienden zag ik het allemaal weer positief in. Daarom adviseer ik iedereen die in een soortgelijke situatie zit om niet te twijfelen en gelijk vrienden te omhelzen als je ze nodig hebt. Je bent immers niet alleen vrienden als het allemaal goed gaat, je bent er ook voor elkaar als het even kut gaat.

Na verloop van tijd ga je er steeds beter me om leren gaan. Tuurlijk, het loyaliteitsconflict bestaat 5 jaar later nog steeds en stiefouders brengen hun eigen problemen met zich mee. Maar vaak kom je hier als kind van gescheiden ouders sterker uit. Uiteindelijk vind je je eigen pad en hoef je je niet meer op het gezeur van je ouders te focussen.

Een laatste advies over een onderwerp dat ik zwaar onderbelicht vind bij scheidingen van ouders. Nadat mijn ouders zijn gescheiden ben ik ook totaal het vertrouwen en geloof in liefde verloren. Bij sommige vrienden zie ik dit resulteren in dat ze 3 vrouwen per maand verslijten en ze allemaal als vuil behandelen. Maar bij mij zorgde dit ervoor dat ik in de 4 jaar na die scheiding geen vriendin heb gehad of überhaupt verliefd ben geweest. Maar ook dit moet je tijd en ruimte geven. Hierdoor ga je uiteindelijk vriendschap meer respecteren en diezelfde vrienden zullen je ook weer leren ‘houden van’. Dus wees niet gevreesd, inmiddels heb ik een hele lieve vriendin, dus dat gaat ook helemaal goed komen.

Dat was dus het verhaal over hoe ik jong volwassen ben geworden. Misschien niet zo heftig als veel andere verhalen op Jongvolwassene, maar ik heb zeker het gevoel dat ik op heel veel vlakken (vooral op sociaal en financieel inzicht) verder ben dan leeftijdsgenoten. Daarom ben ik deze blog gaan schrijven. Ik wilde de instanties vinden die ik destijds helaas niet heb gevonden en jullie laten zien dat je niet alleen bent op het pad naar vervroegde volwassenheid.

Jongeren adviseren ouders in Villa Pinedo

De meest voorkomende reden voor jongeren om volwassen te moeten worden is een scheiding van hun ouders. Er zijn daarom ook veel instanties die jongeren daarbij helpen of ouders ondersteunen. Maar er is een paar jaar geleden een nieuwe stichting in het leven geroepen, bij ‘Villa Pinedo’ adviseren jongeren ouders tijdens een scheiding.

‘We begonnen met 2 forums, eentje alleen maar voor ouders en de andere alleen voor kinderen. Al snel merkten we dat er behoefte was aan contact tussen beide. En van daaruit zijn we steeds verder door ontwikkeld’, vertelt Don Appiah, stagiair bij Villa Pinedo. In het begin werd de site/forum nog gesteund en gefinancierd door het Oranje Fonds, maar inmiddels staan ze op eigen benen. ‘Met 12 vaste medewerkers en 27 jongeren die met ons trainingen en advies geven, zijn wij uitgegroeid tot een belangrijke plek voor zowel ouders als jongeren om te praten over scheidingen en elkaar te helpen.’

‘Eind 2013 brachten we het boek “Aan alle gescheiden ouders” (Marsha Pinedo & Petra Vollinga) uit. In dat boek staan verhalen van de 70.000 kinderen die jaarlijks te horen krijgen dat hun ouders gaan scheiden. Het boek werd aan alle kanten goed ontvangen: kinderen, ouders, specialisten en zelfs scheidingsadvocaten die het aan cliënten aanraden. Dit was natuurlijk een signaal dat we goed bezig waren en we hebben ouders informeren daarna tot prioriteit gemaakt’.

VERDRIET
Het voelt alsof jullie als gekken
aan mij trekken.
Alsof ik moet kiezen
Bij wie ik blijf of moet verliezen.
Ook al hebben jullie dit nooit gewild
Voelt het alsof ik word gekild.
In het verdriet
Omdat jij ons verliet.
-Eva (12), op de site van Villa Pinedo

De animo stijgt nog steeds en ook steeds meer jongeren krijgen de behoefte om op deze manier hun verhaal te doen. Want je richting ouders richten kan toch als een opluchting voelen. Don Appiah vertelde ook over de toekomst van de site: ‘Inmiddels zijn we begonnen met de Pinedo Academy. Daar gaan we jongeren specifiek leren om op ouders te reageren, te ondersteunen en cursussen geven. We rekruteren deze jongeren op basis van wat ze zelf hebben meegemaakt, dus kinderen uit een vechtscheiding gaan ouders in een vechtscheiding adviseren’, sluit Don Aqqiah af.

Lees hier meer over de instantie waar Koningin Maxima gister nog op bezoek was: http://www.villapinedo.nl/

‘Diezelfde vrienden hebben mij ook weer op het rechte pad gezet’

Gisteren kregen jullie het verhaal over de heftige jeugd van Peter. Maar vandaag gaan we daar dieper op in. Want wat er gebeurde nadat hij een dierenwinkel beroofde is minimaal net zo interessant.

Na twee weken in het huis van bewaring te hebben gezeten mocht Peter naar huis. ‘Maar er zat natuurlijk nog een langere rechtszaak aan te komen’, vertelt Peter terugdenkend aan die vreselijke tijd. Negen maanden later moest Peter voor de rechter verschijnen. ‘Inmiddels had ik een baan gevonden en een eigen huisje geregeld, waardoor ik me veel beter voelde en alles weer op de rit kreeg.’

De rechter veroordeelde Peter in eerste instantie tot een gevangenis- en een taakstraf. Maar in samenspraak met zijn advocaat besloot hij in hoger beroep te gaan. Hij had immers zijn leven weer een klein beetje op de rails. ‘De poging tot overval was al een tijd geleden en daarbij was mijn persoonlijke situatie verbeterd’. De hogere rechter zag dit wel in en Peter is er met een taakstraf en een voorwaardelijke gevangenisstraf vanaf gekomen.

Inmiddels heeft Peter de taakstaf uitgevoerd en staat hij onder toezicht van de reclassering. Daar moet hij eens in de zoveel tijd naartoe voor een gesprekje. Ze vragen hem dan hoe het met zijn leven staat en of hij nog steeds contact heeft met de vrienden waarmee hij toen die overval heeft gepleegd. ‘Natuurlijk lieg je dan een beetje, want ik heb nog steeds veel contact met die jongens’

‘Inmiddels woon ik weer thuis bij mijn moeder, ondanks dat de band met mijn moeder nog steeds slecht is. Constante ruzies, geschreeuw en gehuil, maar gelukkig kunnen we in een huis wonen. Dat is al een hele verbetering met 3 jaar geleden. Ik ben wel blij dat de band met mijn moeder iets is verbeterd, ook al heb ik in mijn jeugd weinig aan haar gehad.’

Tijdens het jong volwassen worden heeft Peter het meest aan zijn vrienden gehad. ‘Het klinkt misschien raar, maar dezelfde gasten die me op het verkeerde pad hebben gebracht, hebben mij ook weer op het rechte pad gebracht. Tuurlijk gebruik ik nog steeds wiet, want daar voel ik me lekker bij en het is gewoon een deel van mijn dag geworden. Ook zal ik nooit het lieverdje van de klas worden. Maar ik zie wel een rustige en stabielere toekomst voor mijzelf!’

‘Toen mijn vader overleed belande ik op het slechte pad’

Veel jongeren experimenteren wel met alcohol en drugs. Ze doen stoer met foute vrienden, helemaal niks mis mee in het begin. Totdat je vader ineens overlijd en je niemand anders meer hebt dan deze foute vrienden. Dit overkwam Peter, die graag anoniem zijn verhaal wilde vertellen.

‘Ondanks dat mijn ouders bij elkaar waren hadden ze constant ruzie en was thuis voor mij geen vredige plek. Mijn vrienden rookten al op jonge leeftijd dus ben ik ook maar begonnen, persoonlijk zag ik er geen kwaad in. Al snel kwamen we via via aan wiet en begonnen we met blowen, wat ik tot de dag van vandaag doe. Dat geeft me rust en daardoor zit ik lekker in mijn vel’

Nooit was ik de favoriete leerling van de leraar, maar nadat ik meer en meer met vrienden ging roken (ook tijdens schooltijd) werd het alleen maar erger. Ik werd dagelijks uit de les gestuurd en zat vaak tot 6 uur in het nablijflokaal. Uiteindelijk kwamen daar een paar schorsingen bij en ben ik van school gestuurd. Met nul motivatie heb ik ook geen poging gedaan om nog wat anders te vinden.

Toen ik eindelijk weer een beetje focus in mijn leven kreeg en met een MBO 1 opleiding begon, stortte mijn leven in. Toen ik 17 was kreeg mijn vader kanker, niet veel later was hij dood. Zoals ik al zei stortte op dat moment mijn leven in. Thuis vond ik geen steun dus zocht ik het maar op straat, met drugs en alcohol. Daarna ben ik ook gestopt met de MBO 1 opleiding en op het verkeerde pad beland.

Toen zaten we op een avond met een paar vrienden drugs te gebruiken en kwamen we op een idee. We waren allemaal jongeren zonder baantje, zonder opleiding en geen van ons had een cent te makken, eigenlijk hadden we gewoon geen toekomst. Terwijl we onder invloed waren besloten we dat een overval de manier zou zijn om uit deze problemen te komen. Natuurlijk konden we er helemaal niks van en mislukte de overval en ben ik bij het vluchten opgepakt door de politie’.

Benieuwd wat er na de arrestatie gebeurde met Peter? En wie hem hebben geholpen de draad weer op te pakken? Dat lees je morgenavond rond 19 uur!